De innovatieparadox

Of, waarom mensen met een verstandelijke beperking net hamsters zijn.

Henry heeft ernstig verstandelijke beperking. Hij kan niet praten, niet lezen, niet schrijven. Als we bij hem op bezoek gaan is dat eigenlijk best vermoeiend. We kunnen geen gesprek met hem voeren, de andere mensen uit de woonvorm hebben eenzelfde soort beperking. We brengen meestal maar een uurtje door met Henry. Soms nemen we hem mee en gaan we een stukje rijden. Dat vindt hij prachtig, maar over het algemeen hebben we daar geen tijd voor. Het liefst willen we wel iedere dag even contact met hem, maar omdat hij niet kan praten kunnen we niet bellen of Skypen.

Soms bekruipt me het gevoel dat het net een huisdier is. Hij woont in een woonvorm die hij zelfstandig niet kan verlaten. Door zijn beperking is hij volledig afgesloten van de buitenwereld en totaal afhankelijk van zijn begeleiding. Een beetje als een hamster in zijn hok. De vergelijking is niet prettig, maar ik ben bang dat hij wel klopt. En we voelen ons ontzettend schuldig. Wij spelen een belangrijke rol in de kwaliteit van zijn leven. Maar we kunnen maar een klein stukje voor hem invullen. De rest van de tijd is hij afhankelijk van de mensen – die ontzettend hard voor hem & zijn huisgenoten werken – in voorziening waar hij woont.

Toch zijn er talloze technologieën bedacht die het leven voor Henry een stuk aangenamer zouden kunnen maken. Het zijn dingen waar wij ons leven ook aangenamer mee maken. Bijvoorbeeld met Facebook, Twitter of Hyves. In vijf minuten zien we iedere avond wat onze vrienden en familie hebben gedaan die dag. Ze delen hun foto’s, video’s en gedachtes met ons. We zien naar welke feestjes ze gaan en wat ze daarvan vinden. Ook het nieuws lezen we op meer plekken dan alleen in de krant. Maar voor Henry is dit onbereikbaar. Hij kan niet lezen, heeft geen computer, laat staan een facebookaccount.

En precies dit is de innovatieparadox. Al die mooie dingen zijn gemaakt voor de mensen die ze misschien wel het minst hard nodig hebben. Wij kunnen de deur uit, we gaan naar ons werk, naar feestjes en de buren. We kletsen met onze vrienden en nodigen ze uit aan onze eettafel. Als wij ook hamsters zouden zijn, konden we rustig in de vrije natuur rondscharrelen. We gaan en staan waar we willen en de technologie maakt dit nóg gemakkelijker en leuker.

Als diezelfde technologie nu ook beschikbaar was voor Henry, die zijn deur helemaal niet uit kan, die niet kan bellen, geen brieven of mails kan ontvangen en niet kan kletsen met zijn bezoek. En als die technologie ervoor zou kunnen zorgen dat wij vanzelfsprekender een deel uit kunnen maken van zijn dagelijks leven, dan zou dat fantastisch zijn!

Met SupportApps maakt Noxqs een programma wat dit mogelijk maakt. De bestaande diensten en technologie worden ingezet om de kwaliteit van leven van Henry te verbeteren. Als Henry zijn computer aan zet opent support apps automatisch. Omdat zijn account geschakeld is aan onze facebookaccounts krijgt hij automatisch onze vakantiefoto’s van facebook binnen. En ook de foto’s van zijn neefjes en nichtjes. Henry kan een emoticon toevoegen aan een foto als hij die leuk vindt (of niet) en die terugsturen. Meer dan twee knoppen heeft hij niet nodig.

Henry is fan van Frans Bauer. Als de begeleiding tijd voor hem heeft zetten ze een cd voor hem aan. Er is maar één cd op de groep en die heeft hij al duizend keer gehoord. In support apps zit ook een knop ‘Frans Bauer’ als hij deze aanraakt op zijn touchscreen komen de nieuwste Youtube filmpjes van Frans Bauer voorbij.

Wordt vervolgd…